Seni Çok Özledim…Ötesi Yok...

[DELAL]

Daha 24 saat oldu ayrılalı…
İlk ayrılık da değil üstelik…
Ama…
Ne bileyim işte… Bir başka özledim seni bu sefer…
İçimde volkanlar tütüyor… Sesini, kokunu, sıcağını arıyorum… Gözlerini özlüyor gözlerim… Kulaklarım sesine hasret…
Hiç değilse onların hasreti dinsin diye; seni aradım az önce… Sesinle nasıl bayram yerine döndüm, bilemezsin…

Hasret şarkıları dinliyor, hasret şarkıları çalıyorum saatlerdir… Saatlerdir tutuyorum tuz zerreciklerini…
“Sen yoksan, ne doğan gün, ne batan gün.. Hiçbiri umurumda değil…” diyor şarkılardan biri… Beni anlatıyor… Yokluğunun sızısını, hiçbir söz dindirmiyor… Aksi gibi, birbiri ardına hasret çığlıkları atıyor şarkılar… Efkârıma efkâr ekliyorlar…

Bizimki gibi bir sevda var mı bu çağda, bilmiyorum… Kime sorsan, sevdası “en büyük”… Yine de… Bizi tanıyan-bilen kime sorsan; diyorlar ki, “Bu devirde yok böyle bir sevda!”
Yok gerçekten…
Olsaydı eğer; kokunu bunca özler miydim!? Sıcağını yaşatmayan uykulara, küskün olur muydum bunca!?

Dün, sabah ezanı okunuyordu yattığımda… Radyodan süzülen şiirler eşlik etti sensizliğime… Hiç değilse yorgunluktan sızmak için, oturdum sabaha kadar… O bile işe yaramadı biliyor musun… Cendereye döndü sanki; her gece koynuna sokulup uyuduğum yatağımız… Yine uyuyamadım…

Az önce; “Bir daha sensiz, hiçbir yere gitmem” dedin telefonda… İçim yana yana telefonu kapattıktan sonra sordum kendime: “Gitmek mi zor, kalmak mı?” Bulamadım cevabını… İkisi de zor galiba… Ama sensiz kalmak daha zor… Yalnızlıktan daha zor sensizlik…

Ah keşke burada olsaydın şimdi!.. Ya da ben orada olsaydım… Nasıl da sarılırdım, nasıl da sokulurdum, nasıl da sığınırdı burnum boynunun kuytuluğuna…

“Gel!” desem; gelirsin, biliyorum…
İçimde tüten volkanlar, “Gel!” diyor aslında… İçimde tüten volkanlar bencil!..
Bense sana kıyamıyorum…
Seni çok özledim…
Ötesi yok!..