Nankör Rüzgar

[abraham25]

Nankör rüzgarin yolu kesilmiş
Deniz ortasinda yelkenli gibi
Ama gökyüzüne vurulmuş bir deniz
Ötmeyen bir çaliyi sevmişim megerse
Yola tutulmuşum, gözlere degil
Tek bir sandalyede olan
Karanligin içinde bir ses
Sonsuz bir dagin tepesinden
Karanlik sesime yürüdü
Kaçmak istiyorum içinden
Kiş gelip ruhumu soldurdu
Bahar gelecek ve çözüm bulacak
Ruh tekrar dogacak
Kaçip maviyi ve özgürlügü unuttum
Iç karartan bir solgunluk yarattim
Kaosun yerinden memnun degilim
Güneş gözlerine saçilmiş
Alev yakar dokunamam
Kirik ve dökük bir sonbahar akşam
Sanki semada bir duygu uyaniyor

Ve soguk havada üşümeyi unuttum
El olup gönüllerde işik yaktim
Mavi ve siyahla hep bagdaştim
Zamansa kolumu kelepçeledi
Sanki bomboş ben yürüyorum
Şimdi bir otobüsteyim ve gidiyorum
Camlarda gözükmeme korkusuyla
Sonsuza dogru yolda ilerlerken
Gökteki kuşlar bile yalniz ve yabanciydi.

[afra1986]

Nankör olan sadece rüzgar mı?