herkezin bir rengi vardır...
herkezin bir bakışı...
aslında aşk iki aynı rengin birleşmesi değildir...
olucaksa aşk...
sütün kahveye platonik takılması ve kahvenin sonunda karşılık vermesidir...
ve ne beyaz kalır nede kahverengi...
ortaya çıkan aşkın rengi...
hayat bu fotografın aynısıdır...
sönmek ile yanmak arası bir otobüs seyahatı...
sen yanmamak için uğraşsanda yangın kalpden başlar saçlarına gider...
ve kahır rüzgarları yangını kundaklar...
ama üzülmemek lazımdır...
neden mi...
yeniden ayağa kalkma zamanıda vermiştir... tanrı...
kimsesiz kalır...
bu şenşakraK oyun alanları...
sanki ağlar gibi bakar yanından geçen kocaman insanlara...
ama yinede karlara inat çocuk kalmalıdır... bir yanın, asla geri dönmemelidir yaşlanmaya...
kaydıraklarda kayıyor hayatım yıldız gibi...
eeeeeeeee
hiç birimizin o sırma saçları güzel gözleri... pürüzsüz cildi..???
dejanere olmadan zaman geçmicek... ve aynalara küsücez...
sevdiğimiz erkeklerin yaşlı birer huysuz moruk olduklarını görücez.... ve sevdiğimiz kadınların da....
ama yinede herşeye rağmen ölüm e koşa koşa giderken...
gülümsemek....
en güzel şarkıdır bence... umarım söylersiniz..